Trąba powietrzna, tornada - zabójcze i piękne

Według wikipedii:

Tornado (z hiszp. tronada – burza) – gwałtownie wirująca kolumna powietrza, będąca jednocześnie w kontakcie z powierzchnią ziemi i podstawą cumulonimbusa lub rzadziej wypiętrzonego cumulusa. Tornada osiągają różne wielkości, jednak zwykle przyjmują postać widzialnego leja kondensacyjnego, węższym końcem dotykającego ziemi. Dolna część leja jest często otoczona chmurą odłamków i pyłu.

Karla Spice

Tym razem coś dla Panów:)

Owady

Owady (Insecta, insecto, przestarzale: insekty) – gromada stawonogów. Najliczniejsza grupa zwierząt. Szacunkowa liczba gatunków owadów wynosi około 1 miliona. Są to zwierzęta wszystkich środowisk lądowych, wtórnie przystosowały się też do środowiska wodnego. Były pierwszymi zwierzętami, które posiadły umiejętność aktywnego lotu. Rozmiary ciała owadów wahają się od 0,25 mm do ponad 350 mm. W Polsce do najliczniej reprezentowanych rzędów owadów należą: motyle, chrząszcze, błonkówki i muchówki. Owady mają olbrzymie znaczenie dla ekosystemów, są wśród nich też szkodniki (z ludzkiego punktu widzenia), organizmy pasożytnicze i komensale. Dużą grupę stanowią owady przenoszące choroby pasożytnicze, bakteryjne i wirusowe. Nauka zajmująca się owadami to entomologia.

Ze względu na małą ilość dowodów kopalnych (głównie skamieniałości utrwalonych w mulistych osadach), nie można jednoznacznie określić jak przebiegała ewolucja owadów. Najstarsza znana skamieniałość należąca bezsprzecznie do owada, Rhyniognatha hirsti, pochodzi z osadów datowanych na wczesny dewon, około 396 mln lat[1], jednak owady prawdopodobnie wyodrębniły się jeszcze w sylurze. Na podstawie analizy wczesnych skamieniałości stwierdzono, że niektóre owady, jak np. Meganeura czy karaczany, nie różniły się znacząco pod względem anatomii ciała od współcześnie żyjących gatunków. Jednakże większość pierwotnych insektów znacznie wyewoluowała bądź wyginęła.

Alex M.O.R.P.H walk the edge

Piękna muzyka i piękne wideo!

Rafa koralowa

   Rafy koralowe powstają na skutek działalności skałotwórczej organizmów morskich - koralowców, tworzących kolonie, oraz otwornic, mięczaków, mszywiołów, a także wrośniętych w nie cząstek kostnych innych organizmów morskich, oraz żwiru, piasku i mułu wapiennego.
Koralowce mają postać wyłącznie polipów. Polipy tworzą rafy pobierając z otaczającej je wody węglan wapnia, z którego budują szkielet. Podczas rozmnażania polipów, rafa rozrasta się wszerz i w górę. Pojedyncze polipy są ze sobą połączone żywą cenenchyma.
Spośród koralowców zasadniczy udział w tworzeniu raf koralowych mają korale madreporowe (lub rafotwórcze). Występują one głównie w strefie międzyzwrotnikowej. Kolonie tych korali mogą być krzaczaste, mogą mieć kształt liści, kształt grzybów albo bochenków chleba i wielkości od kilkunastu do blisko dwu metrów. Pojedyncze polipy natomiast nie przekraczają kilku milimetrów, żywią się drobnym planktonem i martwymi zawiesinami organicznymi, chociaż niektóre łowią nawet narybek. Znaczną część wyżywienia otrzymują od symbiotycznych bruzdnic, żyjących wewnątrz komórek korala.
Większa część koralowca jest biała. Jest to substancja, z której zbudowany jest szkielet nieżyjących już polipów. Żyjące polipy maja często bogatą kolorystykę. Różne gatunki koralowców - wachlarzowate i pierzaste oraz spokrewnione z nimi gąbki i inne stworzenia są pięknie ubarwione: od czerwieni, żółci, poprzez kolor pomarańczowy, po fiolet, róż i zieleń.
Ważnymi elementami tworzącymi rafę są wodorosty wapienne, które wyglądają jak czerwone kłębki waty. Produkują one wapień, który umacnia rafę. Inne wodorosty żyjące właściwe na zboczu rafy , wytwarzają pewien rodzaj “zaprawy murarskiej” wiążącej warstwy osadowe.

 

Wielka Rafa Koralowa - największy na świecie żywy organizm

    Rozwój Wielkiej Bariery Koralowej rozpoczął się przed około 18 milionami lat. W obecnej fazie rozwoju, która twa juz około 8 tysięcy lat, budowane są nowe warstwy na “starych fundamentach”. Bariera rozciąga się wzdłuż połnocnych brzegów australii, od wyspy Lady Elliott na południowym wybrzeżu Queens do zatoki Papua-Nowa Gwinea. Bariera leży w rożnych odległościach od brzegów, wahających się od 15 do 200 km, ponad 230 tysięcy km2. Głowna część rafy obejmuje ponad 2100 pojedynczych raf, które otoczone są około540 rafami tworzącymi przybrzeżne wyspy.
W przeciwieństwie do środkowej części, w której rady są rozproszone, rafy na północy i południu leżą blisko siebie. W północnej części, gdzie leżą lasy mangrowe, jest dużo bagien.
Między Wielką Barierą Koralową i wybrzeżem rozciąga się laguna. Ten obszar płycizn, który rzadko przekracza głębokość 100m, pokrywa zamuloną warstwę chronioną przez przybrzeżne rafy.
Od strony morza, zbocze rafy opada stromo na tysiące metrów w głąb morza. Bariera jest w tym miejscu narażona na działanie fal i wiatrów.
Wzrost koralowców jest tutaj najszybszy. Jednocześnie w miejscach, gdzie fale i temperatury są ekstremalne, rafy tracą największe ilości budulca. Duża część luźnego materiału zostaje ponownie związana i tworzy “nowe skały”. Rafa poddana jest w ten sposób stałemu procesowi niszczenia i odbudowy. Wielką Rafę Koralową zamieszkują niewiarygodnie różnorodne zwierzęta, od malutkich szybkich meduz po olbrzymie rekiny. Morskie żółwie występują tu tak licznie, jak w żadnym innym miejscu na świecie. Łagodne krowy morskie, kuzynki morskich słoni, pływają leniwie wśród morskiej trawy, a ptaki - na przykład czaple - łowią ryby w płytkiej wodzie.
Obok 400 gatunków koralowców na rafie żyje 200 gatunków mięczaków i prawdopodobnie ponad 2000 gatunków ryb (około jednej dziesiątej wszystkich znanych gatunków), przy czym nawet 200 gatunków zamieszkiwać może powierzchnię nie przekraczającą rozmiarów boiska piłkarskiego.
Australia ma największą rafę koralową na świecie, jednak w innych częściach naszego globu można również natrafić na rozległe obszary mórz, w których występują te “podwodne ogrody”. Wybrzeża leżącej na równiku indonezyjskiej wyspy Sulawesi, obszar Polinezji i wysunięte najdalej na północ ze wszystkich raf koralowych rafy w Morzu Czerwonym są jedynie nielicznymi przykładami. W istocie jest ponad 100 państw, w których wodach występuja rafy koralowe, a ponad 40 takich morskich środowisk na świecie jest objętych ochroną rezerwatową.

CIEKAWOSTKA! Co roku w kilka nocy po listopadowej pełni księżyca, przedstawiciela 135 gatunków koralowców uwalniają do wody jajeczka i plemniki. Morze przybiera wówczas charakterystyczny różowawy kolor. Fenomen ten uważany za jeden z cudów natury, został odkryty w 1983 roku. Mechanizm wyzwalający ten proces zależny jest od pozycji Księżyca, pływów i temperatury wody.

 

 

Next Page »